Շուշիի քաղաքակրթական կենտրոնի դիմումը Հայկական քաղաքակրթական տրիբունալին

Հայության և այլ ժողովուրդների հանդեպ 20-րդ դարում և հատկապես վերջին երեք տասնամյակներում իրականացվող ցեղասպանության, հայրենազրկման, մշակութասպանության, պատմագողության, ֆիզիկական ոչնչացման գործընթացների ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ որոշակի աշխարհակալ նկրտումներ դրսևորող ուժերի կողմից ձևավորվել է մի գործիք, որը նոր որակ է հաղորդել այդ գործընթցներին առարկայորեն: Առաջինը ԽՍՀՄ փլուզումից հետո առաջացած գրեթե բոլոր հանրապետությունները ենթարկվեցին աննախադեպ կողոպուտի: 1992-1993 թթ. Ռուսաստանում սկսեցին հրապարակվել առաջին միլիարդատերերի անունները, այսինքն տեղի ունեցող գործընթացների ,,հաջողակներին,,՝ կազմակերպիչներին: Երբ պարզվեց, որ նրանց ճնշող մեծամասնությունը հրեաներ են, Ռուսաստանում սրընթաց ծավալվեց մի աննախադեպ գործընթաց: Ռուս ժողովրդի կողոպուտի հեղինակներ ,,նշանակվեցին,, շուկաներում առևտուր անող կովկասցիները: Այդ գործին կցվեց ողջ լրատվական դաշտը, նաև շատ արագ կազմավորվեցին երիտասարդ սափրագլուխների (սքինհեդների) հրոսակախմբեր, որոնք ծեծում, ջարդում, կողոպտում, անգամ սպանում էին կովկասցիներին, ռուս ժողովրդի կողոպուտը կասեցնելու կարգախոսով, հսկայական թշնամություն առաջացնելով ռուս, կովկասյան և նրանց հետ ներկայացվող միջինասիական ժողովուրդների միջև: Մինչ այսօր Ռուսաստանի որևէ պետական կառույց (հակահետախուզություն, ներքին գործերի ծառայություն, դատախազություն) չի պարզել, չի էլ հետաքրքրվել թե ո՞վ էր կանգնած այս, Ռուսաստանի ժողովուրդների, նրան շրջապատող բարեկամական ժողովուրդների միջև իրականացված և իրականացվող մեծագույն հանցագործությունների ետևում: Ո՞վ սրանով խափանեց ռուս ժողովրդի կողմից երկրի կողոպուտը կասեցնելու, հանցագործներին պատժելու, երկիրը բնականոն զարգացման վերադարձնելու գործընթացը: Իսկ սույն գործընթացի շարունակությունը դարձավ հարստություն կուտակած, արտաքին կառավարման ներքո գործող միլիարդատեր կողոպտիչների մուտքը քաղաքական տարածք և զավթումը իշխանության բոլոր լծակների: Ռուս ժողովուրդը այն անվանեց Семи банкиршина-յոթ բանկիրների, փողատերերի իշխանություն (Բերեզովսկի, Գուսինսկի, Խոդարկովսկի…):

Լիբիայում 2011թ-ի հոկտեմբերի 20-ին դաժանաբար սպանվեց պետության ղեկավար Մուհամմար Կադաֆին: Աշխարհին այն ներկայացվեց իբրև ժողովրդավարություն հաստատող ապստամբների կողմից իրականացված բռնապետի սպանություն: Այս վարկածը ներկայացնող սույն գործողության կազմակերպիչները ուզում էին քողարկել Կադաֆիի երկու խոշորագույն գործերի թիրախավորումը:

ա. Աֆրիկական տոհմերի միջև տեղի ունեցող անդադար պատերազմների դադարեցումը ուժեղ իշխանության և ուժեղ քաղաքականության շնորհիվ, երկրում, տարածաշրջանում խաղաղության հաստատումով:

բ. Աֆրիկայում սովի հաղթահարման ուղղությամբ բեկումնային քաղաքականության իրականացումը մելեորացիայի ֆանտաստիկ ծրագրերի իրագործմամբ, գյուզատնտեսական արտադրական աճին հասնելը, ինչը թույլ տվեց խոսել Աֆրիկայում սննդամթերքի խնդրի լուծման մասին:

Կադաֆիի սպանությունը այն կազմակերպող ուժերի համար սկիզբն էր այս երկու համակարգերի մինչև վերջ ոչնչացնելը: Արդյունքում Աֆրիկան կորցնելով խաղաղությունը և հացը, նորից վերապրում է բնակչության  տոտալ փախուստը դեպի Եվրոպա: Արդյունքում ստացանք ոչնչացվող Աֆրիկա և ոչնչացվող Եվրոպա: Իսկ  Աֆրիկայի և Եվրոպայի ոչնչացումը աշխարհակալ ուժերի կողմից քողարկվում է, ներկյացվելով որպես դեմոկրատական ուժերի կողմից բռնապետի սպանություն:

2022թ-ի փետրվարին բռնկված ռուս-ուկրաինական պատերազմը ներկայացվեց ռուսների համար որպես պատերազմ, ՆԱՏՈ-ն Ռուսաստանի սահմաններ բերող, նրա դեմ պլացդարմի վերածվող Ուկրաինայի դեմ: Ուկրաինացիներին այն ներկայացվեց, Ուկրաինայի տարածքները զավթող Ռուսաստանի պատերազմ: Իրականում պատերազմով թիրախավորվեց Եվրոպան, ում պարտադրվեց սանկցիաների խաղը, ինչով ոչնչացվեց նրա տնտեսությունը, ամեն տիպի ենթակառուցվածքները և սկիզբ դրեց նրա գահավիժմանը դեպի երրորդ աշխարհի համակարգ: Միևնույն ժամանակ կազմաքանդվում է Ուկրաինան, որի դատարկվող տարածքներում ենթադրվում է հուդայական կառավարմամբ և զգալի չափով բնակչությամբ պետական միավորման ձևավորում (Խազարիա): Եվ վերջապես Ռուսաստանի ուղղորդումը դեպի ցնցումներ և կազմաքանդում:

1918 թ-ին հռչակվեց Հայաստանի տարածքի մի փոքր հատվածում Հայկական պետությունը: Անցած տարիները ցույց տվեցին, որ այդ խնդիրը տնօրինած աշխարհակալ ուժերը իրականում հետապնդել են ոչ թե հայ ժողովրդին պետականություն շնորհելու, այլ ճիշտ հակառակը՝ 19-րդ դարի վերջում սկսված հայության ոչնչացումը հնարավորինս քողարկված, ավարտին հասցնելու նպատակը: Կիրառվող տեխնոլոգիան շատ պարզ էր: Մինչև 1920 թ-ի հայության զանգվածային ոչնչացումները, հայրենազրկումը, օտարների կողմից զավթված մշակույթը, տարածքները պետք  է օրինականացվեին գոյացած պետական միավորման հետ պայմանագրով (Կարս, Ալեքսանդրոպոլ, Բաթումի, Մոսկվա): Եթե Հայաստանը հրաժարվում էր, ոչնչացման գործողությունները շարունակվում էին: Նույնը այս օրերին: 2020 թվական. Արցախում (Հադրութ, Շուշի և այլն) ազատագրված տարածքներում հայերի ոչնչացում, նոյեմբերի 9-ի փաստաթղթի ստորագրում, կատարվածի վավերացում, նոր սահմանագծերի, հաղորդակցման ուղիների պարտադրում, պարբերաբար խաղաղ բնակչության և զինվորականների սպանություններ: Եվ այս ամենը գումարած այն հանգամանքին, որ ՀՀ-ն ի սկզբանե ուրվագծված էր որպես ռեզերվացիա, ուր բացառված էր նրա ինքնուրույն գոյությունը, թե՛ գյուղատնտեսական օգտագործման տարածքների և թե՛ պաշտպանությունը ապահովելու տեսակետից:

Այս բերված օրօնակները և հսկայական քանակով այլ դեպքեր, այլ ժողովուրդների հանդեպ, այլ ժամանակներում և այլ վայրերում կատարվածը վկայում է այն բանի մասին, որ այս նոր հանցագործ գործելավոճի ետևում կանգնած են հուդայական աշխարհակալ ինչ-ինչ կառույցներ, որոնք պիտի հայտնաբերվեն Հայկական քաղաքակրթական տրիբունալի գործունեության և ժողովուրդների համատեղ ուսումնասիրությունների, հետաքննությունների արդյունքում:

Հ.Գ.
Հայտնի է, որ այս նոր, բայց հին գործելակերպը հուդայական մշակույթում կոչվում է Խուցպա: Վերջինիս էությունը առավել հստակ ներկայացվում է փոքրիկ պատմությամբ:

Մարդուն դանակահարած հուդայականի արարքի ականատեսի այն հարցին, թե ի՞նչ է կատարվում, հուդայականը արնաշաղախ դանակը դնելով ականատեսի ձեռքի մեջ ասում է.  Դու հենց նոր մարդ սպանեցիր: